Tłumienie hałasu - powrót

Izolacyjnością akustyczną dowolnej przegrody budowlanej (np. ściany, stropu, okna etc.) nazywamy odporność przegrody na przenikanie energii akustycznej. Fala akustyczna padająca na  przegrodę przekazuje jej swą energię i w ten sposób pobudza przegrodę do drgań. Część energii akustycznej obija się od  powierzchni, a część jej natomiast przechodzi przez nią. W zależności od  sposobu  pobudzania przegrody do drgań rozróżnia się dwa rodzaje izolacyjności. Z pierwszą, tzw. izolacyjnością od dźwięków powietrznych (zwaną także izolacyjnością przeciwdźwiękową) mamy do czynienia w przypadku pobudzenia przegrody do drgań dźwiękiem (falą akustyczną) rozprzestrzeniającym się w powietrzu. 

Gdy przegrodę pobudzamy mechanicznie do drgań (np. stąpając po stropie – tzw. hałas ”krokowy”, tocząc lub przesuwając twarde przedmioty), wtedy mówimy o izolacyjności od dźwięków uderzeniowych, określanej za pomocą tzw. ważonego wskaźnika poziomu uderzeniowego znormalizowanego przybliżonego L’_n,w. Izolacyjność akustyczna zależy od rodzaju zastosowanego materiału, konstrukcji przegrody oraz widma (częstotliwości) źródła dźwięku. Polskie normy PN-EN ISO 717-1, 2 podają metody oceny izolacyjności akustycznej elementów budowlanych (przegród) przy użyciu jednoliczbowych wskaźników (tj. odpowiednich charakterystyk), które wykorzystuje się do oceny wymagań akustycznych w przepisach budowlanych. Obowiązująca w naszym kraju norma PN-B-02151-3 określa wymagania dotyczące izolacyjności akustycznej ścian wewnętrznych, drzwi, stropów i  przegród zewnętrznych (w tym okien) w budynkach mieszkalnych  jedno- i wielorodzinnych, w budynkach zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej, a  także wymagań odnośnie izolacyjności akustycznej elementów budowlanych. Wymagane izolacyjności akustyczne przegród wewnętrznych w budynkach  mieszkalnych  wielorodzinnych przedstawione są w poniższej tabeli (wyciąg):  

Ze względu na miejsce powstawania hałasu wyróżnia się hałas zewnętrzny (tj. wytwarzany na zewnątrz budynków) i hałas wewnętrzny, który jest wytwarzany wewnątrz budynków, np. przez ludzi, przez maszyny i instalacje w pomieszczeniach. Ponad połowa mieszkańców miast w Polsce skarży się na hałas zewnętrzny, nieco mniej – na hałasy przenikające przez stropy, a jedna czwarta – na hałasy zza ścian. W naszym kraju dopuszczalne poziomy dźwięku określa norma PN-87/B-02151/02. Dla wybranych pomieszczeń wartości te przedstawione są w poniższej tabeli (wyciąg):  

Dźwięki  poniżej 35 dB są nieszkodliwe dla zdrowia, ale mogą być denerwujące. Taki hałas wywołuje szum wody w łazience, brzęczenie lamp jarzeniowych, brzęk przekładanych naczyń w kuchni itp. Hałas w zakresie 35-70 dB powoduje zmęczenie układu nerwowego, utrudnia zrozumiałość mowy, przeszkadza w wypoczynku i wywołuje stres. Normowy  dopuszczalny poziom hałasu w pomieszczeniach mieszkalnych nie zostanie przekroczony, gdy zastosuje się środki ograniczające przenikanie hałasów zewnętrznych i wewnętrznych. Pomieszczenia możemy chronić przed hałasami wewnętrznymi stosując odpowiednie rozwiązania budowlane w konstrukcji budynków oraz instalując specjalne zabezpieczenia akustyczne w hałaśliwych urządzeniach i maszynach. Generalną zasadą jest wydzielenie z konstrukcji budynku pomieszczeń ze źródłami drgań i hałasu o dużych poziomach, np. szyby i maszynownie dźwigów, stacje trafo, kabiny sanitarne itp., w postaci niezależnej konstrukcji, izolowanej od pomieszczeń  przerwami powietrznymi lub przekładkami przrzeciwdrganiowymi. Niezmiernie ważną sprawą jest zastosowanie ścian zewnętrznych i wewnętrznych a także drzwi i okien o własnościach akustycznych, spełniających wymagania normowe. Wykonanie ww. przegród o własnościach akustycznych zgodnych z wymaganiami normy PN-B-02151 – 3:1999 zapewnia ograniczenie poziomu hałasu do poziomu dopuszczalnego.